tries456.punt.nl
home | fotoalbum | stats | gelinkt door | beheer | maak je eigen weblog aan! | Mag ik je kaartje? punt.nl


Zo zit je op een roze wolk en zo sta je weer met beide voeten op de grond
er gebeurt van alles in het dagelijks leven.... | 05 Februari 2009 | 22:42:17
Hallo allemaal,
 
Ik weet dat dit een hele tijd geleden is, maar ik ben heerlijk aan het genieten van mijn prachtmeid. Ze groeit zo ontzettend goed. Zo is flink aan het kletsen en lachen. Maar ook is druk aan het oefenen om haar hoofdje omhoog te houden als ze op haar buikje ligt, en ze probeert op haar zij te rollen. Een flinke groeispurt dus.
Nog maar twee weken ben ik vrij en dan moet ik weer beginnen. Ik heb er nog helemaal geen zin in.
Dus ik denk er nog maar niet aan.
De tijd is sowieso voorbij gevlogen, vooral als ik zo aan het genieten ben.
 
Maar de titel zegt het al een beetje...
We genieten van onze dame maar sinds drie weken geleden hebben wij slecht nieuws te horen gekregen. Mijn schoonmoeder, de oma van Fenne, is heel ernstig ziek. Ze moet over 2 weken aan een chemokuur beginnen.
Beter zal ze nooit meer worden en dat is zo iets zwaars om te weten. We zijn in gedachten heel veel bij haar en steunen haar door haar lekker met Fenne te laten knuffelen en gelukkig is om de week op de woensdag haar oppasdag. Zo kan ze haar gedachten even op wat anders zetten.
 
Daarom de titel: Zo zit je op de roze wolk en zo sta je met beide voeten op de grond""
Eigenlijk wordt je van die roze wolk afgeschoten.
 
Maar goed ik ga nu even mijn dochter voeden. Tot heel snel weer!
 
 
liefs tries
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 348

Mag ik je kaartje?

Op 6 november is onze prachtige dochter Fenne Sofie geboren!
Onze kleine uk | 29 December 2008 | 09:28:32
11 dagen geleden is onze dochter Fenne Sofie middels een keizersnede geboren.
 
Ze lag in een onvolkomen stuit en zij lag klem onder mijn ribbenboog. Ze kon niet via een vaginale bevalling geboren worden. Ze hebben flink moeten trekken om haar onder mijn ribbenboog vandaan te krijgen. Daardoor heeft ze het benauwd gekregen en poepte en plaste zij in mijn baarmoeder. Maar gelukkig is alles goed gekomen en is zij gezond.
 
Ze is zo mooi en doet het heel erg goed. Ze slaapt en drinkt goed. Ze is heerlijk rustig.
Ons gezinnetje is compleet, wij zijn zo gelukkig!
 
Op de derde dag na de keizersnede mocht ik naar huis toe. Veel te vroeg eigenlijk want ik kon nauwelijks zelf naar de wc lopen. Maar ze hadden de kamers nodig.
Thuis ben ik door mijn Man en Zwager met stoel en al naar boven getild omdat ik zelf de trap niet op kwam.
Ik leef al een week boven, maar vandaag ben ik voor het eerst beneden geweest. Al die kaarten en kado's die je dan ziet staan, daar werd ik flink emo van. Zo mooi en dan heb ik mijn kleine meid in mijn armen. Een mooier gevoel bestaat gewoon niet. Ik ben zo gelukkig en zo blij dat mijn prachtmeid bij ons is.
 
 
Liefs Tries
 
 
reacties 8 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 693


Wij zijn zo blij....
Onze kleine uk | 24 Augustus 2008 | 12:14:38
Het is bijna een jaar geleden
dat wij op de wachtlijst voor IVF stonden,
Bijna een jaar geleden,
Maar daarvoor al jaren van stress, spanning,ongeloof
Waarom het niet mocht lukken,
Of het überhaupt nog zou gaan lukken,
 
Een grotere droom kun je jouw eigen niet voorstellen,
Deze droom werd voor ons in Februari dit jaar werkelijkheid,
Nu 7 maanden later groeit mijn kleine uk uit tot een prachtkind,
Uk zit heerlijk in mijn huisje en groeit en trapt,
Wat een pracht ervaring en geluk
Dat dit ons toch nog mocht overkomen
 
Nog drie maanden groeien en trappen
En dan ligt onze kleine uk in onze armen,
Een grotere trots en groter geluk is er niet
Wij zijn zo blij met onze kleine uk
 
 
Liefs tries
reacties 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 414


Wat een mooi gevoel....
Onze kleine uk | 05 Augustus 2008 | 19:08:07
Hallo allemaal,
 
Het is al zo mooi om zwanger te mogen zijn. Al sinds een maand is mijn ukkie druk aan het schoppen. Maar soms waren dat nog van die plofjes die ik voelde in mijn buik. Als ik of mijn man onze hand op mijn buik legde, voelde je echt een duw tegen je hand aan. Mijn man vind het heel apart en onwijs mooi om dat ook te kunnen voelen.
Maar nu zijn de schoppen/plofjes veranderd in echte trappen en als je goed kijkt dan zie je ook echt mijn buik tijdens het trappen bewegen. Dat is zo iets moois en speciaals. Je voelt het niet alleen maar je ziet het ook.
ochtend vroeg kreeg ik mij toch een hele harde trap. Ik zei nog tegen mijn ukkie: "Goedemorgen uk! Ben je ook wakker?" Ik had net mijn ogen open.
Mijn ukkie is flink actief en ik geniet er met volle teugen van.
Waar ik ook zo van kan genieten is als mijn man tegen de kleine praat. Dat is zo ontzettend schattig! Af en toe merk ik dat uk daar op reageert door middel van een trapje.
Ik ben blij dat ik zoiets speciaals mag meemaken. Het is zoiets moois. Ik hoop dat iedereen met een zwangerschapswens dit ook ooit zo mag meemaken!!!!
 
 
Ik weet dat het drie weken geleden is dat ik heb geschreven. Ik had toen hele erge harde buiken. Gelukkig zijn deze harde buiken bij 2 keer gebleven en heb ik nog wel gewone harde buiken gehad.
Die twee harde buiken waren vast een waarschuwing dat ik nu eens goed naar mijn lichaam moest luisteren.
Ik heb al een tijdje ontzettende last van de rug en ben daardoor onwijs moe. Maar ik dacht dat dit erbij hoorde en waar alle zwangere vrouwen last van hebben, dus ik ging gewoon door met werken. Ik wilde ook niet stoppen. Maar na die harde buiken heb ik voor mijzelf besloten dat het echt niet meer zo kon.
Ik ben toen gestopt met werken, want werken in de kinderopvang terwijl je zwanger bent en zo'n ontzettende pijn in je rug hebt, is geen goed teken voor je kleintje. En daarbij is dit kleintje mij net iets teveel waard.
Al die moeite die wij er voor hebben moeten doen om toch zwanger te kunnen raken, dat gooi ik niet zomaar weg. Ik kan ook niet wachten tot ons ukkie geboren wordt. Dus heb ik nu besloten dat mijn lichaam nu voorrang heeft op de rest. Mijn ukkie is het belangrijkste in mijn leven op dit moment.
Mijn manuele therapeute zei tegen mij: "Hoe vaak ben je nou zwanger? Je kan jouw hele leven nog werken!"
Daar heeft ze helemaal gelijk in.
 
Vandaag ben ik wel even langs mijn werk geweest, want ik miste mijn kleine kindertjes en de collega's. Het was wel weer even heerlijk om daar te zijn. Wat waren al mijn kindertjes gegroeid. De één liep al, de ander begon te zitten... Ik heb veel gemist in hen ontwikkelingen. Dat gaat gewoon door als je er niet bent.
Zelf het weggaan van een kindje naar een ander kinderdagverblijf heb ik gemist. Maar die moeder had voor mij een heel lief rompertje gekocht met twee giraffen erop en twee kaartjes erbij.
Één kaartje zat op het rompertje met als tekst: "een hele lieve juf, en vast de beste moeder die jouw baby zich wensen kan! Toen dacht ik al: Even slikken, daar komen de waterlanders.
Het andere kaartje was om te bedanken voor de zorg van haar kindje. Daarop stond ook al zoiets liefs geschreven.
"Bedankt voor alle goede zorgen en de gezellige tijd. Zoveel kindjes die je een warm hart toedraagt. En met zachtheid benadert. Je bent een lieve Juf!! Moeder van alle kindjes en straks echt van jouw kleine."
En toen brak ik echt!  Zulke lieve woorden, daar word ik gewoon stil van. En flink emotioneel! Zo mooi dat iemand zo naar mij kijkt. En dat ze dan ook echt zien dat alle kindjes die bij mij op de groep hebben gezeten en zitten dat ik hen als mijn eigen kinderen beschouw. Ze hebben allemaal iets speciaals en iets unieks. Wat voor een mooiere baan bestaat er dat je van al die kinderen deel mag zijn van de eerste jaren van hen leven. Dat je hen de allereerste basisstappen van het leven mag laten zien.
En gelukkig mag ik dat en nog veel meer over 3,5 maand meemaken van ons eigen kleintje.
 
Ik wens iedereen een fijne avond en tot snel weer!
 
Liefs tries
 
 
 
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 464


Harde buiken...
naar het ziekenhuis | 12 Juli 2008 | 10:42:03
Gisteravond had ik ineens hele erge pijn in mijn buik. Mijn buik werd dan ook heel erg hard. Elke keer zuchtte ik ze weg, maar Mark en ik schrokken ons het wezenloos. Want ik ben pas 22 weken zwanger en dat was geen goed teken. Het bleef niet bij 1x harde buik maar om de 2 à 3 minuten kwam het terug.
Dus Mark heeft maar meteen Alnatal, onze verloskundige praktijk, gebeld. We konden gelijk komen. In de auto zat ik dan ook weer zo'n pijn weg te zuchten en op dat moment kom je de buren ook nog tegen die dan heel blij zwaaien... Na een redelijke glimlach op mijn gezicht te vertonen tussen het zuchten door, hadden ze niets door. Onderweg hadden we dan ook alle stoplichten op het rood staan. Dat is altijd zo. Als je haast hebt, dan zit alles je tegen.
 
Daar waren we dan om kwart over acht 's avonds. De arts assistente stond al op mij te wachten en zette het echo apparaat op mijn buik. Met de kleine was alles gelukkig goed. Uk's hartje klopte nog heel mooi.
Na de echo ging zij mijn buik voelen en inderdaad deze was heel erg hard.
Ze wilden nog mijn bloeddruk meten, temperatuur opnemen en ik moest ook nog even mijn urine opvangen in een potje.
Maar eerst wilde zij een inwendig onderzoek doen. Een inwendig onderzoek dat was het enige wat ze zij en voor ik het wist had ze 2 vingers naar binnen geduwd om mijn baarmoeder te voelen. @#$*!~@#! Man wat deed dat VERROT veel pijn. Ik gilde het uit en zei nog dat ze moest stoppen. Maar dat deed ze niet, ze duwde keihard door! Het enige positieve wat ze mij daarna kon vertellen was dat mijn baarmoeder nog dicht zat.
Maar ik heb wel tegen haar gezegd dat ze dit niet zo op deze manier kan doen. Weet je wat ze zei: "Ja, ik wilde weten of alles goed met het kind was en dan is dat mijn prioriteit en het is routine voor mij en dan doe je dit automatisch. Bij elke vrouw doet het pijn."  Ja, dacht ik, het is goed dat je wilt weten of het met het kind goed is, maar dat kind zit nog altijd wel in mij. En als jij het bij elke vrouw op deze manier doet, dan kan ik mij wel voorstellen dat het pijn doet.  Maar gelukkig was ze nu zelf ook flink geschrokken dat het bij mij zoveel pijn deed. Ik hoop voor haar dat ze er wat van geleerd heeft en dat ze het de volgende keer bij mij en bij andere vrouwen anders gaat doen.
De eerste keer dat ik haar had bij een controle had ik al mijn twijfels en mark ook, maar nu weet ik het zeker.
 
Gelukkig waren de verpleegsters heel erg aardig. Eén verpleegster nam mijn bloeddruk en die was goed. Toen nam ze mijn temperatuur, die was ook goed. En daarna werd ik aan de monitor vastgemaakt om de baarmoedertrekkingen, harde buiken, te meten.  Daar lag ik dan voor 2 1/2 uur aan de monitor. Vanaf kwart over tien werd het weer wat rustiger en mocht ik om kwart voor elf naar huis. Sinds die tijd is het weer verdwenen.
Ze meldde nog wel even dat mijn urine goed was en dat het dus geen blaasontsteking is, waar die harde buiken ook eventueel van zouden kunnen komen. Maar ze zei wel dat ik het rustiger aan moet gaan doen.
En dat advies neem ik dan ook wel mee. Want dit is geen goed teken geweest.
 
 
Zo dat was mij een avondje wel, we waren flink geschrokken maar met Uk is gelukkig alles goed. En dat is voor ons het belangrijkste!
 
Iedereen een fijn weekend toegewenst en tot snel maar weer!
 
Liefs tries
reacties 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 941


Vermoeid....
Onze kleine uk | 01 Juli 2008 | 20:28:17
Sinds vorige week vrijdag is mijn kleine uk flink bezig. Hij schuift heen en weer en trapt er flink op los.
Ik merk ook dat uk weer flink aan het groeien is. Ik heb flinke rugpijn waardoor ik dit weekend slecht heb geslapen. Ik weet niet meer hoe ik dan moet liggen... op mijn linkerzij...kussen onder de buik, want anders hangt hij te veel en dat trekt ook.... dan weer op mijn rug.... dan weer op mijn rechterzij... weer die kussen onder mijn buik... en zo zoek ik de gehele nacht naar een manier om weer even lekker te kunnen liggen. En als ik dan weer even lekker lig, word uk wakker en trapt er weer flink op los of ik krijg een mega kramp in mijn voet, waardoor ik eigenlijk meteen mijn bed uit wil springen.... maar dat gaat niet meer zo gemakkelijk. Eerst op je zij rollen en dan omhoog en dan kan je er pas uit springen.... en dus vloek ik er flink op los... GVD!!!!!
Daar raak je vermoeid van, op de dag heb ik last van harde buiken en merk ik dat ik even wat gas terug moet nemen. En dat dacht ik vandaag ook te kunnen doen, want er was immers iemand over bij ons op werk.
 
Maar het is lastig dat je zwanger bent en het begrip er niet meteen is. Dat je eerst 3x moet uitleggen waarom je naar huis zou willen en ze dan nog niet doorhebben dat ik het echt nodig heb.
Ik merk aan mijn lichaam dat ik de rust echt nodig heb...  Want zodra ik thuis de rust heb, slaap en met de benen omhoog lig, dan heb ik ook niet zo'n last van die harde buiken en is uk rustiger....
Die hormonen razen door mijn lijf en ik ben er flink emotioneel door. Dus de tranen bleven maar stromen en als ik er nog aan denk dan gaan ze weer. Ik vind het jammer dat er mensen zijn die naar huis zouden willen gaan en de collega zouden hebben door laten werken terwijl diegene op is.
Ik weet ook wel dat er nog meer mensen naar huis hadden gewild en van een dagje vrij hadden willen genieten. Het was immers een mooie dag! 
 
Wat een moeilijk gedoe en ik vond het niet fijn dat ik mij zo heb moeten laten zien want ik wist niet wat mij over kwam..... Ineens boos en huilen... zo ben ik niet....
Ik zou het liefst gewoon door gewerkt hebben en nergens last van hebben gehad, maar als ik nu geen halt zou zeggen dan lig ik dadelijk de laatste paar maanden op bed en dat wil ik niet.
Het is zo moeilijk dat alleen de vrouwen je begrijpen die zelf zwanger zijn geweest en dat de anderen zich het niet kunnen voorstellen.
Maar dat hou je altijd en zal zeker niet veranderen maar ze kunnen zich er allicht voor open stellen.
Zo was mijn weekend verlopen en mijn dagje... En ik ben nog steeds moe. Ik duik er zo maar weer in.
 
Dus welterusten voor iedereen en tot snel maar weer!
 
Liefs tries 
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 301


Wat is onze kleine uk toch mooi!
Onze kleine uk | 27 Juni 2008 | 10:57:46
Donderdag een week geleden hadden wij een controle afspraak. Eerst werd ik weer gewogen. Tjonge wat ben ik flink aangekomen sinds het laatste bezoek aan de gynaecologe. En dat klopt ook want mijn buik is er ineens uit komen zetten....
De bloeddruk was ook netjes net als mijn ijzergehalte.
 
Mark was vorige week donderdag ook jarig en daarom kregen wij uk nog te zien. Als kadootje voor Mark. Uk was druk bezig en trapte er flink op los. En toen ineens was het net of uk "Hoera!" zwaaide met z'n armpje. Zo schattig. De arts-assistente zag wat het geslacht was van Uk, maar echt duidelijk vond ze het niet en dus zei ze dat we dat op de 20 weken echo veel beter zouden zien.
Deze hebben we afgelopen dinsdag gehad. Wat was dat mooi zeg! Je zag alles zitten. Prachtig gewoon. We hebben de hele tijd genoten van alles wat de echoscopiste ons liet zien, inclusief het geslacht van onze kleine uk. Maar wat het geslacht van onze kleine uk is, dat houden wij nog even geheim tot onze kleine uk geboren wordt.
 
Onze kleine uk is heel gezond volgens de echoscopiste. We hebben heel veel mooie foto's van onze kleine uk gekregen. Ik denk dat ik maar begin met het maken van een album, want zoveel foto's is al een mooi begin.
 
Het is geweldig dat iedereen in onze omgeving ons proberen uit te horen wat het gaat worden. Maar wij hopen dat het hen niet gaat lukken en dat ze het pas te weten komen wanneer ons ukje zich meldt.
 
Dus suc6 met gokken! hahahaha!
 
Liefs Tries
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 348


Weer terug van een super relaxte vakantie....
Gezellige momenten | 08 Juni 2008 | 19:00:49
Vorige week zaterdag vertrokken wij voor een weekje vakantie naar Gran Canaria. We kwamen daar om half negen 's avonds aan bij ons hotel. Van de buitenkant afgezien dacht je.... Wat is dit!?! Maar van binnen zag het er echt netjes uit. De kamers waren heel erg netjes. Alleen het bed, daar hadden ze een rare gedachte over. Normaal heb je bovenop een boxspring een matras liggen en dan daar bovenop een topdeck. Maar wij hadden de boxspring zonder matras en alleen een topdeck. Dus de veringen waren door het dunne ding heen te voelen, waardoor wij vroeg, soms echt te vroeg wakker waren. Zo heb ik regelmatig de zon op zien komen en hebben wij heerlijk van onze dagen kunnen genieten. 'S ochtends op het balkon ontbijten. 
 
Zondag, de dag nadat we aangekomen waren, was het bewolkt en zijn we gaan lopen. Zo hebben zijn we naar de duinen van Maspalomas gelopen.
Het was net of je door de woestijn liep.
Ook zijn we naar de wijk San Fernando gelopen, waar mijn zwager een appartementje heeft. Daaronder zaten winkels en hebben we een kijkje genomen.
 
Ik heb de eerste twee dagen best veel geslapen, vooral 's avonds om 19.00 was mijn kaarsje helemaal uit. Maar na maandag kreeg ik een opleving. En hebben we heerlijk genoten.
 
Dinsdag hebben we een onwijs mooie cabrio gehuurd, een renault megane coupé. En deze reed mij toch heerlijk!!!! Jammer dat we hem niet mochten houden.  Op Gran Canaria rijden is best vermoeiend, want je hebt geen rechte wegen, alleen maar wegen die door de bergen heen gaan met een hele hoop haarspeldbochten. We reden steeds hoger en hoger, tot op een gegeven moment wij dan ook echt niets anders meer zagen dan wit om ons heen. We reden door de wolken heen. Heel apart en onwijs koud. We zaten zo hoog dat het daar 13 graden was en miezerde. De mensen liepen hier met truien aan. Dat terwijl wij weggingen vanuit playa del inglès met 30 graden.
 
Verder hebben we het zwembad en het strand bezocht. Kortom; We hebben gerelaxed en dat hadden wij echt wel nodig na de afgelopen tijd.
 
Nu we weer thuis zijn begint het drukke leventje weer en gaan we beginnen de babykamer verder aan te pakken. Zo gaat Mark woensdag al beginnen met het behang eraf te steken, zodat wij over een paar weken er een mooi nieuw behangentje op kunnen gaan plakken met hulp van Opa natuurlijk. Want die kan zo goed behangen, dat je geen naden meer ziet. Maar die is nu op vakantie en over 2 weken is hij weer terug. Maar in die tijd kunnen wij mooi het behang eraf halen en de kozijnen verven. Dus we zijn nog druk bezig de komende tijd. Maar wel leuk bezig!
 
Ondertussen groeit mijn buik erg goed, zelfs mijn heupen zijn wat dikker geworden. De zwangerschapsbroeken die ik heb, die beginnen ook al strakker te zitten, rondom de benen en zo. Zo komen mijn aderen ook meer omhoog te liggen en zijn dus zichtbaar. Mijn zwager vertelde mij dat ik voorzichtig aan moest doen en mijn benen veel omhoog moet leggen. Het zichtbaar worden van de aderen betekent dat het bloed niet goed afgevoerd kan worden. En dat ik moet oppassen dat het geen spataderen worden. Ik ga morgen de gynaecoloog maar even voor de zekerheid bellen om het nog even na te vragen. Dus in de tussentijd leg ik mijn benen omhoog.
 
Liefs tries
 
 
 
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 365


Hoe het met ons uk gaat en met pluis...
er gebeurt van alles in het dagelijks leven.... | 30 Mei 2008 | 10:29:17
Sorry dat ik een tijdje niets van mij heb laten horen. Ik ben de afgelopen maanden heel erg moe geweest en daardoor heb ik geen energie gehad om nog iets aan mijn puntje te gaan doen. Maar van de week kreeg ik commentaar waarom ik niets meer op mijn puntje schreef.
En nu vandaag begint mijn dag erg KLOTE. Dus ik dacht; ik ga het maar eens van mij afschrijven allemaal!
 
Allereerst gaat het met onze kleine uk goed, uk groeit goed. Over 3 1/2 week kunnen we uk eens nog beter gaan bekijken. We krijgen dan te weten of uk een jongentje of een meisje is. Als uk het wil laten zien tenminste! Maar voordat we dat zullen gaan zien gaan we eerst nog lekker even op vakantie en hebben wij op 19 juni een controle afspraak! Qua gewicht kom ik goed aan.
Vanaf het begin ben ik al 6 kilo aangekomen. Dat is dan ook wel te zien, dikkere heupen, kont, borsten en het belangrijkste de buik! Sinds de laatste drie weken is mijn buik flink gaan groeien. Daaraan merk ik ook dat kleine flink zijn best doet. Tijdens de echo's ligt uk echt niet stil! Super beweeglijk is uk dan! Leuk om te zien! Alles zat er al op en aan. En moet alleen nog maar verder ontwikkelen en groter groeien.
 
 
Hier ligt onze kleine uk. Deze echo is van 22 mei en toen was uk iets groter dan 9 cm!
 
 
 
Zo schattig! Je ziet het neusje, mondje, ribben etc. Hier blaast uk ook vruchtwater uit.
 
Dit was het goede nieuws wat ik kwijt wilde, maar ik heb ook slecht nieuws te vertellen.
 
Ons Konijn, Pluis, was de laatste tijd al aan het kwakkelen met zijn darmen en blaas. Maar sinds 5 weken geleden heeft hij heel erg last van zijn blaas gehad. Hij wist sinds vorige week niet meer hoe hij moest plassen. Hij moest er vreselijk veel moeite voor doen. En hij had ontzettend veel pijn aan zijn onderkantje. Zijn ballen waren helemaal rood en opgezet en hij knaagde zijn haren weg!
Vorige week vrijdag hebben we hem mee naar de dierenarts genomen en deze zei dat hij last had van Urinebrand. Hij kreeg daar een antibiotica-injectie en nog een andere injectie voor pijnmedicatie.
Afgelopen maandag moest Pluis nog langs komen voor een röntgenfoto. Hij moest meteen blijven en is geopereerd aan zijn blaas. Pluis had een blaassteen ter grootte van een knikker in zijn blaas zitten. Deze drukte tegen zijn plasser aan, waardoor hij dus veel moeite moest doen om te plassen. Na de operatie moest hij twee dagen blijven.
Woensdag hebben wij hem weer opgehaald. Hij was heel erg zielig. Hij had een kapje om zijn nek gekregen zodat hij niet aan de hechting zou gaan bijten. Thuis moesten wij hem 2x per dag een antibiotica en een pijnstiller geven. Gisteren was de eerste dag dat wij daarmee moesten beginnen. Pluis was gisteren overduidelijk zwak en viel steeds om. Hij dronk wel water en at wat hooi. Maar hij had heel veel pijn dat was wel te zien.
Gisterenavond hebben wij hem nog op schoot gehad en gekriebeld en geknuffeld, want dat wilde hij zelf. Hij kroop helemaal in mij en tegen mij aan. Zodra wij hem aaide, zag je echt dat hij genoot van het gekriebel. Misschien dat jullie het al door hebben waar dit verhaal naar toe gaat. Pluisje is vannacht helaas overleden.  Sniksniksniksniksniksnik!!!!!!
 
Mark kwam vanochtend thuis van zijn nachtdienst en wilde pluisje zijn antibiotica etc. geven, maar pluisje lag met zijn ogen open heel stilletjes en kwam niet naar de zijkant van de kooi gelopen. Wat hij normaal altijd deed als wij bij zijn kooi kwamen zitten, want hij was te nieuwsgierig. Hij was al behoorlijk koud en stijf. Dus het zal wel ergens vannacht gebeurd moeten zijn.
Ik kan het gewoon niet geloven, ons lieve knuffelkonijn Pluis is er niet meer! Alleen de herinneringen en de bijzondere momenten blijven aan het lieve beestje!
Afgelopen maandag ondanks dat hij moeilijk kon plassen was hij superactief en vrijdag,  vandaag het einde van de week, is hij er niet meer! Dat kan gewoon niet! Er moet nog iets niet goed hebben gezeten.
Maar wij zijn er flink ontdaan van. Pluisje was bijna vier jaar geworden.
 
 
 
We zullen Pluis ontzettend gaan missen! Maar nu heeft hij i.i.g. geen pijn meer!
 
 
Liefs Tries
reacties 7 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 405


We hebben afgelopen maandag Uk gezien...
Onze kleine uk | 16 April 2008 | 19:59:44
Afgelopen maandag was het dan zover.....
We hadden de laatste afspraak in het UMC. Om half elf moesten wij er zijn.
We werden naar binnen geroepen door de echoscopiste/gynaecologe. En heel vaag kwam zij mij bekend voor. Toen ze de inwendige echo erin duwde, wist ik het weer. Zij had bij mij ook de COLA screening gedaan. Wat was ik blij dat ik haar weer had, maar niet heus. Ze zat me toch weer lekker te roeren en ik dacht nog... Er zit gevoel in, doe effe rustig aan! Ze zei: Kijk daar is hij/zij dan, je kan er vast niet genoeg van krijgen. Inderdaad Uk zou ik zo de hele dag willen zien, alleen als zij dan met haar vingers van dat echo apparaat afblijft. Maar ja, die pret ging nog even niet op. Want Mark vroeg nog of de cyste er nog zat. En ja hoor daar ging ze weer, Roeren maar! Toen ze hem eindelijk had gevonden en ze hem had vastgelegd, meldde ik haar meteen dat het ding er wel uit mocht. Wat was dat niet prettig! Gelukkig hebben we vrijdag in onze verloskundige praktijk nog een echo en dan gaan we nog een keer genieten van onze kleine uk. Daar weten ze tenminste wel hoe ze met zo'n echo apparaat om moeten gaan.
 
Uk is wel goed gegroeid. We konden al de vochtzakjes van zijn hersentjes zien zitten en de armen en benen. Zo mooi om te zien. Uk was ook erg druk aan het bewegen. Hij was moeilijk vast te leggen voor een meting, want dan lag hij weer dubbel, maar we hebben hem toch weten te meten. Hij was maandag 2,1 cm. Nog erg klein maar wel erg mooi. Uk's hartslag zag er mooi uit. Hopelijk horen wij het vrijdag een keertje.
We kunnen niet wachten!
 
Veel liefs van tries
reacties 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 399


 

Free Sparkle Red MySpace Cursors at www.totallyfreecursors.com
Home   weblog sinds: 2007-08-21

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.